Stanisław Leon Kulczyński urodził się 9 maja 1895 roku w Krakowie, zmarł 12 lipca 1975 roku w Warszawie. Był działaczem politycznym oraz botanikiem, a w okresie od 1945 do 1951 roku rektorem Uniwersytetu Wrocławskiego. Jego imieniem nazwano wrocławski bulwar.

Stanisław Kulczyński studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, po jego ukończeniu rozpoczął prace na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie w 1924 stworzył Katedrę Systematyki i Morfologii Roślin, a od 1936 roku pełnił funkcje rektora.

W 1941 roku przeniósł się do Krakowa, prowadził tajne zajęcia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1945 roku dołączył do kadry naukowej, odbudowującej Uniwersytet Wrocławskie. Wkrótce objął urząd rektora Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej.

Kulczyński to autor wielu pracy naukowych, dotyczących systematyki roślin, ekologii i paleobotaniki – np. Torfowiska Polesia, oraz współautor bogatego opisu polskich roślin naczyniowych – Rośliny Polskie.

Biblioteka Cyfrowa Uniwersytetu Wrocławskiego (w skrócie BCUWr) pozwala w szybki i wygodny sposób zapoznać się ze zbiorem edukacyjnym Biblioteki Uniwersyteckiej. Działa w oparciu o program dLibra. Na koniec 2009 roku na platformie BCUWr znajdowało się prawie 25 tys. publikacji.

Po raz pierwsze z internetowej biblioteki skorzystać można było 21 grudnia 2005 roku. Inicjatywa powstała w celu udostępnienia każdemu zainteresowanemu licznych i bardzo ważnych zabytków piśmienniczych, zgromadzony w instytucjach edukacyjnych.

Nad poprawnością funkcjonowania BCUWr czuwa specjalnie powołana do tego komisja. Weryfikuje ona poprawność działania programu, dokonuje korekt, współpracuje z pozostałymi bibliotekami cyfrowymi, dba o czytelników oraz wdraża kolejne innowacje.

12 grudnia 2009 roku wszelkie zbiory zgromadzone w BCUWr oraz w Federacji Bibliotek Cyfrowych zostały udostępnione dla użytkowników Europeany (Europejska Biblioteka Cyfrowa). W tym czasie zaczęła działać również „e-Czytelnia”, za pośrednictwem której można w prosty sposób wyszukać daną pozycje i od razu przeczytać potrzebny materiał.

Materiały, jaki zgromadzono w bazie biblioteki cyfrowej mają dużo wartość historyczną, a tym samym są istotnymi zabytkami. Liczne publikacje regionalne, które wcześniej były trudno dostępne, dają teraz możliwość szybkiego zapoznanie się z bogatą historią Śląska. W zbiorze BCUWr znajdują się przede wszystkim książki, czasopisma naukowe, rękopisy, nuty, dokumenty kartograficzne, fotografie, karty pocztowe i grafiki. Dla ułatwienia poruszania się użytkowników po zbiorach biblioteki, podzielone je na kolekcje:

1.Europejskie publikacje znajdują się w zbiorze Dziedzictwo kulturowe.
2.Regionalia to kolekcja poświęcona historii Śląska i Łużyc, w tym Dolnego Śląska i Wrocławia.
3.W zbiorze „Wystawy”, znajdują się istotne informacje o kulturze lokalnej.
4.Poza tym w BCUWr dostępne są materiały multimedialne (m.in. prezentacje edukacyjnych, naukowe i promocyjne).

Niemal 200 lat temu, w 1811 roku Fryderyk Wilhelm powołał do życia Universitas Iitterarum Wratislaviensis, który powstał z połączenia wrocławskiej Akademii Leopoldyńskiej i Uniwersytetu Viadrina z Frankfurtu nad Odrą. Miało to na celu wprowadzenie obu uczelni w nowy czas, czas oświecenia i przekształceniu obu ośrodków według wzoru Wilhelma von Humbolta, ojca współczesnych uniwersytetów.

W związku z tym, że miało to ogromny wpływ na rozwój uczelni Społeczność Uniwersytetu Wrocławskiego ma zamiar uczcić dwusetną rocznicę tego wydarzenia. Będzie to przede wszystkim jubileusz o charakterze akademickim, a wiec jego głównym punktem będzie wielka konferencja na temat przeszłości i przyszłości Uniwersytetu Wrocławskiego.
Czterodniowy maraton paneli dyskusyjnych i wykładów rozpocznie się czwartego października 2011 roku pod nazwą „Uniwersytet Wrocławski w kulturze europejskiej XIX i XX wieku”. Wśród wielu tematów, które będą omawiane, a nie sposób wymienić tu wszystkich (a i te, które się pojawią występują w wersjach skróconych na potrzeby tego artykułu), znajdą się między innymi: „Odbudowa Uniwersytetu Wrocławskiego po zniszczeniach II wojny światowej, pozyskanie i integracja kadry naukowej (Lwów, Kraków, Warszawa)”, „Udział Uniwersytetu w ruchu społecznym „Solidarność”", „Dorobek naukowy Uniwersytetu Wrocławskiego w latach 1811-2011, wybitni profesorowie, absolwenci, wynalazki, szkoły naukowe” czy „Tradycje dawnego Uniwersytetu Wrocławskiego w podzielonych Niemczech w latach 1945-1990″. Jak widać po raz kolejny okazuje się, że historia Uniwersytetu Wrocławskiego jest nierozerwalnie związana z historią Polski czy Europy.

Na konferencji oprócz czysto naukowych dysput przewidziane są także koncerty muzyki symfonicznej i kameralnej, a także zwiedzanie najważniejszych zabytków Wrocławia, nie tylko tych związanych z Uniwersytetem. Organizatorzy liczą na międzynarodowy charakter imprezy. Językami konferencji będą polski, niemiecki i angielski. Zaś odbędzie się ona pod patronatami prezydentów Rzeczpospolitej Polskiej i Republiki Federalnej Niemiec.

Organizatorzy serdecznie zapraszają także chętnych studentów i pracowników naukowych wszystkich uczelni wyższych w Polsce. Autorzy referatów mają czas do 31 grudnia 2010 roku by przesłać streszczenie swojego wystąpienia nie przekraczające 2500 znaków wraz ze spacjami.

Uniwersytet Wrocławski to obecnie jedna z najbardziej prestiżowych polskich wyższych uczelni. Obecnym rektorem jest prof. dr hab. Marek Bojarski, prawnik specjalizujący się w prawie karnym, prawie karnym skarbowym i prawie o wykroczeniach. Jest absolwentem Uniwersytetu Wrocławskiego, tu otrzymał tytuł doktora, doktora habilitowanego, a w końcu tytuł profesora zwyczajnego. Wcześniej był m. in. prorektorem i dziekanem Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii. Od 2008 roku piastuje stanowisko rektora.

Prorektorem do spraw badań naukowych i współpracy z zagranicą jest prof. dr hab. Adam Jezierski, chemik, specjalista od fizykochemii nieorganicznej. Jest on autorem bardzo popularnego Słownika szkolnego – Chemia.
Prorektorem do spraw ogólnych jest prof. dr hab. Władysław Dynak, literaturoznawca i miłośnik myślistwa, który łączy obie te pasje w pracy naukowej.

Prorektorem do spraw nauczania jest prof. dr hab. Ryszard Cach. Fizyk specjalizujący się w fizyce ciała stałego i fizyce dielektryków. Tak jak prof. Bojarski prof. Cach jest absolwentem Uniwersytetu Wrocławskiego, z którym związał całą swoją karierę naukową.
Jedyną kobietą w gronie władz uczelnianych jest prorektor do spraw studenckich prof. dr hab. Teresa Łoś-Nowak. Specjalistka z zakresu nauk politycznych, zwłaszcza stosunków międzynarodowych. Wszyscy członkowie władz uczelni dbają o jej wysoki poziom naukowy i dobry wizerunek Uniwersytetu Wrocławskiego.

Edward Marczewski urodził się 15 listopada 1907 roku w Warszawie, zmarł 17 października 1976 roku we Wrocławiu. Jego właściwe nazwisko brzmiało Szpilrajn, zostało zmienione w 1940 roku. Profesor matematyki, w latach 1953-1957 piastował stanowisko rektora Uniwersytetu Wrocławskiego.

Edward Marczewski był absolwentem Liceum Batorego w Warszawie oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Prace doktorską napisał pod opieką Wacława Sierpińskiego. Tytuł doktora otrzymał w 1932 roku. W okresie wojny posługiwał się fałszywym dowodem tożsamości.
Przez krótki okres przebywał w obozie pracy przymusowej we Wrocławiu. Po wyzwoleniu osiedlił się w mieście i rozpoczął prace na Uniwersytecie Wrocławskim.

Marczewski należał do założycieli matematycznego czasopisma Colloquium Mathematicum, którego pierwszy numer ukazał się w 1946 roku. Przez kolejne lata był redaktorem naczelnym tego pisma. Jest również autorem ponad 100 prac naukowych, poświęconych topologii, teorii miary, teorii mnogości i algebry. Część z nich została wydana w formie dzieł zebranych.

Jan Mydlarski urodził się 14 października 1892 roku w Pilźnie, zmarł w 1956 roku we Wrocławiu. Wybitny polski antropolog, pełnił funkcje rektora Uniwersytetu Wrocławskiego w latach 1951-1953.

Jan Mydlarski należy do grona absolwentów Uniwersytetu Jana Kazimierza. Studiował zoologię, antropologię i etnologię. Był wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej, po uzyskania habilitacji pracował także na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie II wojny światowej zajmował się prowadzenie zajęć na Tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich. Natomiast po wojnie wykładał na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej i na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie później został wybrany rektorem.

Jan Mydlarski należał do Międzynarodowego Instytutu Antropologii w Paryżu, w 1950 roku został prezesem Polskiego Towarzystwa Antropologicznego. Stworzył również Zakład Antropologii PAN we Wrocławiu. Opublikowano wiele jego prac, m.in. „Mechanizm ewolucji w odniesieniu do filogenezy człowieka” oraz „Drogi i bezdroża rozwoju człowieka”.

Uniwersytet Wrocławski jest jedną z najbardziej prestiżowych wyższych uczelni w Polsce obok uniwersytetów: Jagiellońskiego, Warszawskiego i Toruńskiego. Ma on też długą i burzliwą historię, ściśle związaną z historią naszego kraju.

Zaczyna się ona już na dwieście lat przed właściwym jego założeniem. Otóż w 1505 roku Władysław Jagiellończyk, ówczesny król Czech, wydał w Budzie dokument fundacyjny na założenie we Wrocławiu czterowydziałowej uczelni. Dokument ten nie został jednak potwierdzony przez papieża Juliusza II (a wtedy takie potwierdzenie było wymogiem prawomocności decyzji), ponieważ protestowali przedstawiciele Uniwersytety Jagiellońskiego, którzy obawiali się konkurencji. W związku z tym Wrocław musiał poczekać do 21 października 1702 roku, kiedy to cesarz Leopold I złotą bullą ustanowił jezuicką Akademię Leopoldyńską we Wrocławiu. Akademii tej przysługiwały wszelkie przywileje uniwersytetów Europejskich i właśnie tę datę uważa się dzisiaj za właściwy początek Uniwersytetu Wrocławskiego.

W 1811 roku doszło do fuzji Akademii z Uniwersytetem Viadrina we Frankfurcie nad Odrą i przekształcenie jej w Śląski Uniwersytet im. Fryderyka Wilhelma. Mieściło się tu pięć wydziałów: prawo, medycyna, filozofia i, co ciekawe, dwie teologie: katolicka i ewangelicka. Ta neutralność światopoglądowa i łączenie polskiej i niemieckiej tradycji miały się stać na długo jednym z symboli wrocławskiej uczelni.

Taki stan miał się jednak utrzymać tylko do II Wojny Światowej. Po jej zakończeniu, już w 1945 roku przekształcono uczelnię na polską państwową uczelnię wyższą, a rok później, 9 czerwca 1946 roku, odbyła się uroczysta inauguracja polskiego Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1952 roku, wraz z nastąpieniem sowietyzacji Polski, uniwersytet utrzymał imię Bolesława Bieruta.

W związku z uwikłaniem w politykę Uniwersytet Wrocławski zaczął tracić swoją renomę i autonomię. Zmieniło się to dopiero w roku 1980 gdy zmieniono zasady organizacji badań naukowych i dydaktyki. Uniwersytet odzyskał samorządność i wywalczył sobie należne mu prawo autonomii. Od tego czasu jego prestiż wciąż rośnie. Studiują tu młodzi ludzie nie tylko z Polski, ale też z innych krajów, bowiem przystąpiło on do międzynarodowego programu wymiany studentów Socrates-Erasmus. W roku 2002 Uniwersytet Wrocławski obchodził trzechsetlecie swojego istnienia. Dziś jest jednym z najważniejszych punktów na akademickiej mapie Polski.